Naakt voor de spiegel

In de spiegel spreek je niet.
Dan luister je alleen maar
wat het geslepen oog, gevat in glas
iemand of jij daar bloot vertelt.

Zie dan het ijzige licht over jou of hem
en waar ook, in welke lege kamers,
kelders of slachthuizen te lande overal
een Siberische steppe het lijf overvalt.

Wijd verspreid over besneeuwde poriënvelden
die zoveel grillige krachten bergen,
over zoveel kronkels: van hoofd tot organen
en knoken, hardheid of week bot.

En slechts dat éne bloedende hart,
bij elke bonk de laatste keer het jouwe.
Ja, het jouwe! Het jouwe! Je liegt!
Je hoort en ziet niks anders

terwijl wit licht naamloos glijdt als een scheermes.
Over de geraspte stoppelkin, onthoofd
van kratermond tot afgesneden keel
doorheen je diepste gedachten en zoveel weerzin

of dat rare corpus aan een vleeshaak hing.
De varkensharen kaalgebrand en vrij van bloed.
Wit, zonder de stank van het leven.
Jawel mijnheer, een hoopje oude rommel!

Na de wassing treedt een malse vrouw de spiegel nader.
Altijd die open deur en toch helemaal nooit, – ’t is waar!
Zij tikt op zijn meelijwekkende schouder,
veegt over voorbije jaren de waas van een glimlach.

Zeer slechtSlechtRuim onvoldoendeOnvoldoendeTwijfelachtigVoldoendeRuim voldoendeGoedZeer goedUitstekend Beoordeling: 5,00 Stemmen: 4

Laat wat van je horen

*

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten