Het gedicht Dat vergeet je nooit

Zo klein zo pril,
En toch al zo een sterke wil,
Urenlang naar je kijken,
op wie jij zal gaan lijken,
zo kwetsbaar, sterk en mooi,
waarvan ik ontdooi,
dat zijn die mooi ogen van jou,
waar ik zo van hou,
die kijken rond alsof
je alles al weet,
en dan komt er weer een kreet,
soms van geluk soms van verdriet,
maar dat jou papa en mama van je houden dat vergeet je niet.

Geplaatst door: Evaa

Een gedicht zoeken

Breng je stem uit

Waardering: 5 op 10 (43 stemmen)

Geef een cijfer:
Mail dit gedicht